| تبليغات | X |
تابستون کوتاهه --- من و تو می تونیم پیش هم بمونیم
این سیاره حتی از سیاراتی که در اطراف ستاره های نوترونی نیز می چرخند کوچکتر است. این سیاره که با شناسه MOA-2007-BGL-192Lb نامگذاری شده و در اطراف ستاره MOA-2007-BLG-192L می چرخد از نظر اندازه و ماهیت، دوقلوی زمین است.
ستاره این سیاره که می تواند یک کوتوله سرخ و یا یک کوتوله قهوه ای باشد نور کمی تولید کرده و بنابراین گرمای کمی به این سیاره تابش می کند. در حقیقت نور این ستاره در حدود 30 هزار و حتی یک میلیون برابر ضعیف تر از نور خورشید است.
براساس گزارش روزنامه تلگراف، این سیاره در منطقه فرضی "کمربند سبز" که احتمال حیات در آن وجود دارد واقع شده است و فاصله آن از زمین برابر با فاصله تقریبی سیاره زهره تا خورشید است.
با توجه به اینکه گرمایی که این سیاره از ستاره خود دریافت می کند ناچیز است دانشمندان فرض کرده اند که این سیاره بقیه گرمای مورد نیاز خود را از هسته گرمایی داخلی خود تامین می کند که ابعاد آن در حدود سه برابر ابعاد هسته زمین است.
به این ترتیب ستاره شناسان احتمال می دهند که به دلیل وجود این گرمای درونی، در این سیاره می تواند اقیانوسهای محتوی آب مایع نیز وجود داشته باشد. محیط این سیاره شباهت بسیاری به خرده سیاره پلوتون دارد.
منبع: مهر
نوشته شده توسط احسان صادقی در یکشنبه نوزدهم خرداد 1387 | موضوع: هوافضا 
بر اساس گزارش دانشمندان مرکز تحقیقات ایمز ناسا که در شماره اخیر نشریه نیو ساینتیست منتشر شده است، این مدل گویای آن است که ممکن است این قمرهای کوچک در دورانی خاص منطقه فضایی لاگرانژ را اشغال کرده باشند.
منطقه لاگرانژ، ناحیه ای در فضاست که جاذبه زمین و ماه در آن نقطه یکیدگر را خنثی می کنند.
بر اساس گزارش زی نیوز، اجرام آسمانی که در این ناحیه از فضا به دام می افتند Trojan نام می گیرند و درصورتی که نیرویی به آنها وارد نشود برای ابد در همان جا باقی می مانند.
به گفته دانشمندان برخورد شهابی که در گذشته های دور با زمین صورت گرفته بود منجر به شکل گیری "ماه" و چندین قمر کوچک دیگر شده بود که برای 100 میلیون سال در منطقه لاگرانژ به دام افتاده بودند اما در ادامه و به واسطه تأثیرگذاری میدان جاذبه سایر سیارات از آن نقطه خارج شده اند.
منبع:مهر
نوشته شده توسط احسان صادقی در چهارشنبه بیست و پنجم اردیبهشت 1387 | موضوع: هوافضا مطلب پایینو امروز از دانشنامه رشد گرفتم.-- مطالعه کنید. مطالب خوبی داره.
اما سوال من از شما اینجاست که کسی میدونه چطوری میشه به ناسا رفت؟؟؟؟؟
مهندسی هوا فضا، شاخه ای از مهندسی است که با هواپیما و فضا پیما سر وکار دارد. اغلب از آن به نام مهندسی هوانوردی یاد می شود، خصوصا موقعی که فقط به هواپیما اشاره می شود، و وقتی که به فضاپیما شاره می شود،مهندسی فضانوردی گفته می شود. بعضی از عناصر مهندسی هوا فضا عبارتند از:
آئرودینامیک(هوا سرش)- مطالعه سیالی که در اطراف اشیائی از قبیل بال، یا سیالی که از میان اشیائی مانند تونل باد جریان دارد( همچنین لیفت و دانش هوانوردی را ببینید).
نوشته شده توسط احسان صادقی در جمعه بیستم اردیبهشت 1387 | موضوع: هوافضا انجمن هوا فضا
http://www.aerospacetalk.com/forum/index.php
اين سايت يکي از سايت هاي بسيار جالب است که مي توانيد سوالات خود را در هر زمينه هوافضا مطرح کرده وجواب آن را بگيريد .در ضمن آرشيو مطالب آن نيز جالب است و از ديدن آن پشيمان نمي شويد .
پايگاه صنعت و فناوري هوافضا
اين سايت گروه هوافضاي مرکز مطالعات تکنولوژي دانشگاه صنعتي شريف است؛ که از جمله اهداف اين سايت ارائي اطلاعات عمومي،ارائه اخبار تحليلي ، توليد فکر و ارائه راهکار ها ، بيان اهميت اين صنعت ،بيان نقش دولت حامي،بيان ارزش هاي اين بخش از لحاظ دفاعي واقتصادي و انتشار فناوري است. با توجه به اهداف فکر مي کنم که روشن شد که چه نوع سايتي است.
هسته علمي گروه مکانيک و هوافضا دانشگاه امام حسين (ع)
اين سايت متعلق به هسته علمي دانشجوئي دانشگاه امام حسين (ع) مي باشد .از لينک هاي آن مي توان به کتابخانه ( شامل بعضي از نمونه سوالات دروس و...) و مقالات هوافضا و مکانيک و معرفي کتاب و مجله نام برد، که با عضويت در خبرنامه آن مي توانيد از به روز شدن اين سايت با خبر شويد . در ضمن دانشجويان اين دانشگاه مي توانند از اخبار داخلي اين دانشگاه نيزبا استفاده از لينک مربوطه آگاه شوند. توجه : آدرس اينترنتي دانشگاه امام حسين (ع) در لينک زير است.
وبلاگ تخصصي هوافضا
در اين وبلاگ فارسي مقالات مختلفي در مورد موتور هاي جت نوشته شده است . ازجمله لينک هاي آن مي توان تاريخچه ، واحد کمپرسور و محفظه احتراق ،پيشرانش موشکي و....... اشاره کرد ؛درضمن مي توان اطلاعات را به صورت فايل پي دي اف نيز دريافت نمود.
سازمان فضايي ايران
در اين سايت فارسي و انگليسي اطلاعات و اخبار فضايي روز دنيا در اختيار کاربران قرار گرفته است؛ از جمله لينک هاي اين سايت مي توان به همايش و کارگاهها و دروه هاي آموزشي و داده هاي ماهواره اي( ماهواره هاي زهره و مصباح )شاره نمود. در ضمن اين سايت داراي امکانات جستجو نيز مي باشد.
وبلاگ هوانوردي اِير
اين وبلاگ فارسي محتواي مقالات جالب و خواندني در رابطه با هوانوردي و موضوعات مرتبط مي باشد. البته نويسنده اين سايت قول داده که مقالات را به صورت فايل پي دي اف در اختيار کاربران بگذارد و احتمالا در تولد دو سالگي سايت آدرس سايت به لينک زير منتقل شود.
انجمن پيشرانه
اين وبلاگ فارسي به تازگي افتتاح شده که در صورت ادامه احتمال زياد وبلاگ جالبي مي شود ؛ البته من به دقت اين وبلاگ را نخواندم پس نظر ديگري نمي دهم !!!
وبلاگ مهندسي ساخت و توليد
http://persianengineer.blogfa.com/
از جمله مهندسي هاي مرتبط با مهندسي هوافضا مهندسي ساخت و توليد است ؛ براي همين اين وبلاگ را معرفي کردم.از جمله آرشيو هاي موضوعي آن مي توان به توضيح انواع روش هاي ساخت اشاره نمود؛ که از پيوند هاي اين وبلاگ مي توان به انجمن ساخت و توليد و رباتيک ومکانيک و نرم افزارهاي مهندسي مکانيک و .... اشاره کرد و حتي در بعضي مقاله ها براي اطلاعات بيشتر فايل هاي پي دي اف و نرم افزار هاي مختلف قابل دانلود کردن است. کلا وبلاگ جالبي است و از ديدن آن پشيمان نمي شويد!!
نوشته شده توسط احسان صادقی در چهارشنبه هجدهم اردیبهشت 1387 | موضوع: هوافضا |
سازمان فضايي ايران به مناسبت هفته جهاني نجوم و همزمان با برگزاري دومين جشنواره وبسايتها و وبلاگهاي فضايي، كارگاه يك روزه نجوم اپتيكي را برگزار ميكند. هدف از برگزاري اين كارگاه كه جمعي از اساتيد برجسته كشور در علوم ستارهشناسي و نجوم رصدي در آن به ايراد سخنراني خواهند پرداخت، مروري بر آخرين روشهاي مشاهدهاي كيهان، ابزار رصدي، ملاكهاي ساخت رصدخانه، و نگاهي بر برج تاريخي رادكان به عنوان يكي از بناهاي نجومي ايران باستان، است. زمان برگزاري كارگاه، چهارشنبه 25 ارديبهشتماه 1387 و مكان برگزاري، سالن شهيد قندي وزارت ارتباطات و فناوري اطلاعات واقع در تهران، خيابان دکتر شريعتي، نرسيده به پل سيدخندان خواهد بود. ورود به اين كارگاه براي عموم آزاد است. لازم به ذكر است سازمان فضايي ايران اين ماه ميزبان باشگاه نجوم تهران نيز خواهد بود و نمايندگان شاخه آماتوري انجمن نجوم ايران در اين گردهمايي گزارش برگزاري هفته و روز جهاني نجوم را به علاقهمندان ارائه خواهند داد. |
 |
نوشته شده توسط احسان صادقی در دوشنبه شانزدهم اردیبهشت 1387 | موضوع: هوافضا
آيا نسخه دومي از شما ، يك رونوشت از خود شما وجوددارد كه همين الان مشغول خواندن اين مقاله باشد؟
آيا شخصي ديگر با اينكه شما نيست، روي سياره اي به نام زمين با كوه هاي مه گرفته ، مزارع حاصل خيز و شهرهاي بي در و پيكر در منظومه خورشيدي كه هشت سياره ديگر نيز دارد، زندگي مي كند؟ آيا زندگي اين شخص از هر لحاظ درست عين زندگي شما بوده است؟ اگر جوابتان مثبت است ، شايد در اين لحظه او تصميم بگيرد اين مقاله را تا همين جا رها كند در حالي كه شما به خواندن مقاله تا انتها ادامه خواهيد داد نظريه جهان هاي موازيانديشه وجود يك خود ديگر نظير آنچه كه در بالا شرح آن رفت عجيب و غير معقول به نظر مي رسد، اما آنگونه كه از قرائن بر مي آيد انگار مجبوريم آن را بپذيريم. زيرا مشاهدات نجومي از اين انديشه غير مادي پشتيباني مي كنند. بنابر اين پيش بيني ساده ترين و پر طرافدار ترين الگوي كيهان شناسي كه امروزه وجود دارد، اين است كه هر يك از ما يك جفت (همزاد) داريم كه در كهكشاني كه حدود 10280 متر دورتر از زمين قراردارد، زندگي مي كنند اين مسافت آنچنان زياد است كه بطور كامل خارج از هر گونه امكان بررسي هاي نجومي است اما اين امر واقعيت وجود نسخه دوم ما را كمرنگ نمي كند. اين مسافت بر اساس نظريه احتمالات مقدماتي برآورده شده و حتي فرضيات خيالپردازانه فيزيك نوين را نيز در بر نگرفته است فضاي بيكراناينكه فضا بيكران است و تقريبا بطور يكنواخت از ماده انباشته شده است، چيزي كه مشاهدات هم آن را تأييد مي كنند. در فضاي بي كران حتي غير محتمل ترين رويدادها نيز بالاخره در جايي ، اتفاق خواهند افتاد. در اين فضا ، بينهايت سياره مسكوني ديگر وجود دارد، كه نه تنها يكي بلكه تعداد بيشماري از آنها مردماني دارند كه شكل ظاهري ، نام و خاطرات آنها دقيقا همان هاست كه ما داريم. به ساكناني كه تمامي حالت هاي ممكن ار گزينه هاي موجود در زندگي ما را تجربه مي كنند. من و شما احتمالا هرگز "خود" هاي ديگران را نخواهيم ديد وسعت عالمدورترين فاصله اي كه ما قادر به ديدن آن هستيم، مسافتي است كه نور در مدت 14 ميليارد سال كه از انفجار بزرگ و آغاز انبساط عالم سپري شده است، طي مي كند. دورترين اجرام مرئي هم اكنون حدود 4x1026 متر دور تر از زمين قرار دارند. اين فاصله كه عالم قابل مشاهده توسط ما را تعريف مي كند. به طور مشابه ، عالم هاي خود هاي ديگر ما كراتي هستند به همين اندازه ، كه مركزشان روي سياره محل سكونت آنهاست. چنين تركيبي ساده ترين و سر راست ترين نمونه از جهان هاي موازي است. هر جهان تنها بخشي كوچك از "جهان چند گانه" بزرگتر است. جدال فيزيك و متا فيزيكبا اين تعريف از جهان ممكن است شما تصور كنيد كه مفهوم جهان چند گانه تا ابد در محدوده قلمرو متا فيزيك باقي خواهد ماند. اما بايد توجه داشت كه مرز ميان فيزيك و متا فيزيك را اين مسأله كه يك نظريه از لحاظ تجربه قابل آزمون است، يا خير تعيين مي كند نه اين موضوع كه فلان نظريه شامل انديشه هاي غريب و ماهيت هاي غير قابل مشاهده است مرز هاي فيزيك به تدريج با گذر زمان فراتر رفته و اكنون مفاهيمي است بسيار انتزاعي تر نظير زمين كروي ، ميدان الكترو مغناطيسي نامرئي ، كند شدن گذر زمان در شرعتهاي بالا ، برهم نهي كوانتومي ، فضاي خميده و سياهچاله ها را در بر گرفته است. طي چند سال گذشته مفهوم جهان چند گانه نيز به اين فهرست اضافه شده است پايه اين انديشه بر نظرياتي است كه امتحان خو را به خوبي پس داده اند. نظرياتي همچون نسبيت و نظريه مكانيك كوانتومي ، افزون بر آن به دو قاعده اساسي علوم تجربي نيز وفادار است. كه پيش بيني مي كنند و مي توانند آن را دستكاري نمايند انواع جهان هاي موازيدانشمندان تاكنون چهار نوع جهان موازي متفاوت را تشريح كرده اند. هم اكنون پرسش كليدي وجود يا عدم جهان چند گانه نيست ، بلكه سوال بر سر تعداد سطوحي است كه چنين جهان مي توان داشته باشد يكي از نتايج متعدد مشاهدات كيهان شناسي اخير اين بوده است كه جهان هاي موازي ديگر مفهومي خيالپردازانه و انتزاعي صرف نيست. به نظر مي رسد كه اندازه فضا بينهايت است. اگر اين گونه باشد، بالاخره در جايي از اين فضا هر چيزي كه امكان پذير باشد واقعيت خواهد يافت. اصلاً مهم نيست كه امكان پذيري آن تا چه حد نامتحمل است فراسوي محدوده ديد تلسكوپ هاي ما ، نواحي ديگري از فضا كاملا شبيه آنچه كه پيرامون ماست وجود دارند آن نواحي يكي از انواع جهان هاي موازي هستند. دانشمندان حتي مي توانند محاسبه كنند كه اين جهان ها بطور متوسط چقدر با ما فاصله دارند و مهم تر از همه اينكه تمامي اينها فيزيك حقيقي و واقعي است زماني كه كيهان شناسان با نظرياتي روبرو مي شوند كه از استحكام لازم برخوردار نيستند، نتيجه مي گيرند كه جهان هاي ديگر مي توانند ويژگيها و قوانين فيزيكي كاملا متفاوتي داشته باشند. وجود اين جهان ها بسياري از جنبه هاي پرسش بنيادي در خصوص ماهيت زمان و قابل درك بودن جهان فيزيكي را پاسخ داد نقل از سي پي اچ | |||
نوشته شده توسط احسان صادقی در شنبه هفتم اردیبهشت 1387 | موضوع: هوافضا حالتون چطوره؟
امیدوارم در سایه ی ایزد منان در خوشی و سرور باشین.
فردا جمعه ست/ با بچه ها قرار گذاشتیم(آرش-شاهین-نوید-رضا) قرار گذاشتیم بریم سهند .
بالاخره یه کمی هم تفریح لازمه دیگه؟؟ آخه از شنبه همه معلمای ما کتابا رو دوره می کنن./باید با انرژی مضاعف برم مدرسه...
پس فعلا خدافظ(((در ضمن یه شعر از سهراب جوون)))
....باید امشب بروم.
که به اندازه پیراهن تنهایی من جا دارد، بر دارم
و به سمتی بروم ....
حالا بریم سر اصل مطلب:::::::::::لطفا بخونین
سازمان فضايي ايران به منظور تشويق به ترويج دانش و فناوري فضايي در حوزهي اينترنت، دومين جشنواره وبسايتها و وبلاگهاي فضايي را برگزار ميكند |
 | |
| ||
نوشته شده توسط احسان صادقی در پنجشنبه پنجم اردیبهشت 1387 | موضوع: هوافضا به هر حال امیدوارم خوشتون بیاد.
راستی یادم رفت بپرسم. بروبکس المپیادی!!! دوره خوش گذشت؟؟؟
در صورت سقوط در سياهچاله چه بلاي به سرم مي آيد؟
فرض مي كنيم در داخل يك فضا پيما به سمت يك سياهچاله با جرم يك مليون برابر خورشيد در مركز كهكشان راه شيري در حال حركت هستيد. (بحث هاي زيادي در مورد وجود سياهچاله در مركز كهكشان راه شيري وجود دارد. اما فرض مي كنيم حداقل براي چند ثانيه اين سياهچاله موجود باشد.) از فاصله دور راكت ها را خاموش كرده ايد و به سمت سياهچاله سرازير مي شويد. چه اتفاقي خواهد افتاد؟
در ابتدا هيچ جاذبه اي را حس نخواهيد كرد چون در حال سقوط آزاد هستيد، همه قسمتهاي بدنتان به يك صورت كشيده خواهند شد و احساس بي وزني خواهيد كرد (اين دقيقا همان چيزي است كه در مدار زمين براي فضا نوردان اتفاق مي افتد. با اين حال نه فضا نورد و نه شاتل هيچ نيروي جاذبه اي را حس نمي كنند.) همين طور كه به مركز سياهچاله نزديك و نزديك تر مي شويد نيروهاي جاذبه جزر و مدي را بيشتر حس خواهيد كرد. فرض كنيد پاهايتان نسبت به سرتان در فاصله كمتري از مركز سياهچاله قرار گرفته باشد. نيروي جاذبه با نزديك شدن به مركز سياهچاله بيشتر مي شود، بنا بر اين در پاهايتان نيروي جاذبه را بيشتر حس خواهيد كرد. و حس خواهيد كرد كشيده شده ايد ( اين نيرو نيروي جزر و مدي نام دارد چون دقيقا مانند نيرويي عمل مي كند كه باعث جزر و مد در سطح زمين مي شود). اين نيروها با نزديك شدن به مركز بيشتر و بيشتر خواهد شد تا جايي كه شما را پاره پاره كند.
براي يك سياهچاله خيلي بزرگ شبيه به آن كه شما در آن سقوط مي كنيد، نيروهاي جزر و مدي تا شعاع 600000 كيلومتري مركز قابل توجه نيستند. البته اين مطلب پس از ورود به افق اعتبار مي يابد. اگر در حال سقوط به يك سياهچاله كوچكتر هم جرم خورشيد بوديد، نيروهاي جزر و مدي از فاصله 6000 كيلومتري مركز شما را تحت تاثير قرار مي داد و شما خيلي زود تر از آنكه وارد افق شويد تكه پاره مي شديد (و اين موضوع علت اين است كه شما را در حال سقوط به يك سياهچاله بزرگ تصور كرديم تا بتوانيد حداقل تا وارد شدن به سياهچاله زنده باشيد). در حين سقوط چه چيزهايي مي بينيد؟ شما در حين سقوط چيز خاص و عجيبي را مشاهده نخواهيد كرد. تصوير اشيا درو ممكن است به شكل هاي عجيب و نا مربوط در آمده باشند، چون جاذبه سياهچاله نور را نيز منحرف مي كند. به ويژه وقتي وارد افق مي شويد هيچ اتفاق خاصي نخواهد افتاد. حتي پس از وارد شدن به افق نيز خواهيد توانست چيزهايي را كه بيرون هستند ببينيد. چون نوري كه از اشيا بيروني ساطع مي شود مي تواند وارد افق شود و به شما برسد. اما در بيرون از افق كسي قادر به ديدن شما نيست چون نور نمي تواند از افق خارج شود.
كل اين اتفاقات چقدر طول مي كشد؟ البته اين مطلب بستگي به اين دارد كه از چه فاصله سقوط به داخل سياهچاله را شروع كرده باشيد. فرض مي كنيم اين عمليات از جايي شروع شود كه فاصله شما از مركز 10 برابر شعاع سياهچاله باشد. براي سياهچاله اي با جرم يك ميليون برابر خورشيد 8 دقيقه طول مي كشد تا به افق برسيد، پس از آن 7 دقيقه ديگر در پيش داريد تا به ناحيه منحصر به فردي برسيد. البته اين زمان ها تقريبي است و به عنوان مثال در يك سياهچاله كوچكتر زمان مرگ نزديك تر خواهد بود. پس از پشت سرگذاشتن افق در 7 دقيقه باقيمانده از عمر ممكن است وحشت زده بشويد و شروع كنيد به روشن كردن راكت ها اما اين تلاش بيهوده است.
از يك فاصله مطمئن از سقوط در سياهچاله چه چيز مشاهده مي شود؟
چيزي كه از دور ديده مي ود با واقعيت كمي تفاوت دارد. همچنان كه شما به افق نزديك تر مي شويد ناظر حركت شما را آهسته و آهسته تر مي بيند. او هيچ گاه رسيدن شما را به افق نخواهد ديد.
سياهچاله اي را در نظر بگيريد كه از فرو ريختن يك ستاره شكل گرفته است. در حالي كه ماده تشكيل دهنده سياهچاله فرو مي ريزد، ناظر آن را كوچك و كوچك تر مي بيند، همچنين او نزديك شدن شما را مي بيند اما نمي تواند رسيدن به افق را ببيند و اين علت نام گذاري اوليه آنها يعني ستاره هاي منجمد است. چون به نظر مي رسد آن ها در فاصله اي به اندازه كمي بيشتر از شعاع شوارتز شيلد يخ زده اند.
چرا اينگونه به نظر مي رسد؟ مهمترين مطلبي كه در اين مورد عنوان شده يك خطاي نوري است. در حقيقت شكل گرفتن يك سياهچاله يا رسيدن شما به افق زمان نامحدودي نمي برد. وقتي شما به افق نزديك و نزديك تر مي شويد، نوري كه از شما ساطع مي شود به زمان بيشتري نياز دارد تا به ناظر برسد در واقع نوري كه بدن شما در هنگام گذر از افق ناظر ديگر تصويري از شما نمي بيند و حس مي كند رسيدن به افق چه زمان نامحدودي وقت مي برد.
از زاويه ديگري نيز مي شود به اين مسئله نگاه كرد. زمان در نزديكي افق بسيار آرامتر از فضاهاي دورتر سپري مي شود. فرض كنيد فضاپيماي شما براي خروج از افق در حركت است و براي چندين ثانيه آنجا توقف مي كند (با مصرف مقداري زيادي سوخت براي جلوگيري از سقوط به داخل). سپس شما به سمت ناظري مي رويد و به او ملحق مي شويد. متوجه مي شويد در طي اين ايام او سني بيش از شما دارد، در حقيقت زمان براي شما بسيار آهسته تر (كند تر) سپري شده است تا براي او.
به نظر شما كدام يك از اين دو نظريه فريب نور يا كندي زمان درست است؟ جواب بستگي به مختصاتي داردكه طبق آن به بررسي سياهچاله ها بپردازيد. طبق مختصات معمول كه مختصات شوارتز شيلد نام دارد، زماني افق را پشت سر مي گذاريد كه مختصات t (زمان) بي نهايت است. طبق اين مختصات گذر از افق زمان بي نهايت لازم دارد. اما علت اين مطلب اين است كه مختصات شوارتز شيلد تصوير تحريف شده اي از آنچه در اطراف افق مي گذرد به ما مي دهد. در حقيقت درست در افق مختصات كاملا تحريف شده و تغيير يافته اند. در صورتي كه مختصات واحدي را در نزديكي افق انتخاب نكرده ايد متوجه مي شويد كه در هنگام گذر از افق زمان واقعا محدود است. ولي زماني كه ناظر شما را مشاهده مي كند نامحدود است. تشعشات نياز به زمان بي نهايت و نامحدودي دارند تا به چشم ناظر برسند. پس شما مي توانيد از هر دو نوع مختصات استفاده كنيد، در عمل هر دوي آنها درست هستند. فقط دو بيان متفاوت از يك مطلب ارئه مي دهند. درعمل شما از چشم ناظر پنهان خواهيد ماند قبل از اينكه زمان بي نهايت سپري شود. براي يك جسم نوري كه از طرف سياهچاله تابش مي شود به طرف سرخي و طول موجهاي بيشتر مي رود.
بنا براين در صورتي كه شما نور مرئي با طول موجهاي ثابتي ساطع كنيد، ناظر آن را با طول موج بيشتري دريافت خواهد كرد. با نزديك تر شدن شما به افق اين طول موجها افزايش مي يابند. كه درنهايت به تابش هاي نامرئي، مادون فرمز و امواج راديويي خواهند رسيد. در بعضي نقاط طول موجها به قدري زياد خواهند بود كه ناظر نخواهد توانست آن ها را مشاهده كند. از گذشته به خاطر داريد كه نور در دسته هايي به نام فوتون ساطع مي شود. تصور كنيد در حين گذر از افق فوتون هايي ساطع كنيد. قبل از گذشتن از افق آخرين فوتون ها را ساطع خواهيد كرد، اين فوتون ها در زمان محدودي به چشم ناظر خواهند رسيد - به عنوان مثال براي چنان سياهچاله پر جرمي چيزي در حدود 1 ساعت.. و پس از آن ناظر ديگر قادر به ديدن شما نخواهد بود (فوتون هايي كه پس از گذر از افق ساطع مي شوند هيچ گاه به ناظر نمي رسند)...
نوشته شده توسط احسان صادقی در شنبه سی و یکم فروردین 1387 | موضوع: هوافضا ادامه دارد...(فردا)
نوشته شده توسط احسان صادقی در جمعه سی ام فروردین 1387 | موضوع: هوافضا ادامه دارد...(فردا)
نوشته شده توسط احسان صادقی در پنجشنبه بیست و نهم فروردین 1387 | موضوع: هوافضا 
مترجم: معصومه يوسفي ادامه دارد....(فردا)
نوشته شده توسط احسان صادقی در چهارشنبه بیست و هشتم فروردین 1387 | موضوع: هوافضا برداشت:http://hadaf-e-zendegi.blogspot.com/2006/06/blog-post.html
نوشته شده توسط احسان صادقی در سه شنبه بیست و هفتم فروردین 1387 | موضوع: هوافضا 
از کوششهای اولیه روی پرواز در زمانهای قدیم که بیشتر بر باورهای افسانه ای پا گرفته اند تا دانش هر چند نا استوار آیرودینامیک بدون توقف می گذریم .گالیله اولین کسی است که در جریان مطالعه ی حرکت آونگ به مقاومت هوا پی برد. او متوجه شد که حرکت آونگ بتدریج کند میشود و کوشید رابطه ی بین سرعت ومقاومت هوا راتعین کند. آزمایش گالیله عبارت بود از دو آونگ همانند که از دو کره ی با وزن یکسان آویزان از نخهای با طول برابر تشکیل میشدند.یکی را به اندازه ی 10 درجه و دیگری را به اندازه ی 160 درجه از وضع قائم منحرف و سپس رها کرد.بعد از مدت معینی تعداد نوسانهایی که آونگها انجام داده بودند با هم برابر بود.
گالیله با توجه به نسبت سرعتها 1 و 16 فکر کرد مقاومت هوا با سرعت متناسب است .
اما تنها نیوتن بود که قانون تناسب مقاومت هوا با مجذور سرعت مجذور ابعاد خطی جسم و چگالی هوا را بیان کرد.
به علاوه این دانشمند انگلیسی اساس کار اتاق دمش را ریخت که سه قرن بعد تحقق یافت.
بعدها برای سرعتهای بالاتر نادرستی متناسب بودن مقاومت هوا با مجذور سرعت به اثبات رسید.در واقع آزمایشهای حرکتهای پرتابی نشان داد که مقاومت هوا در مقابل پیشروی پرتابه ها خیلی بیش از مجذور سرعت افزایش می یابد .
از همان هنگام کوششهای مربوط به پیشبرد هیدرودینامیک و مکانیک نظری سیالات در جریان نیمه دوم قرن هجدهم و تمام قرن نوزدهم به پیشرفت های بزرگی نایل آمد.
نتایج کارهای دانشمندان نامور زمان عبارت بودند از :
برنولی که قضیه مهمی را بیان داشت که بر جریان شاره های غیر قابل تراکم حاکم است و بعدا به قضیه ی برنولی معروف شد.
نوشته شده توسط احسان صادقی در یکشنبه بیست و پنجم فروردین 1387 | موضوع: هوافضا  |
||
مصاحبه سازمان فضايي آمريكا ( NASA ) با افراد موفقي كه پس از دوران دانشجويي و يا در بين فرصت هاي مطالعاتي خود با تجربيات خود در اين سازمان بين المللي مهارت هاي خود را پرورش داده اند. شما ميتوانيد اين مصاحبه هاي جذاب را با فرمت mp3 دريافت كنيد. از مزيت هاي اخير بسيار خوب اين مصاحبه ها اين است كه ميتوانيد در حين گوش دادن به مصاحبه مورد نظر متن آن را هم مطالعه بفرماييد. براي مشاهده متن هر مصاحبه بر روي لينك subscribe pod در هر فايل كليك بفرماييد . تمامي اين مصاحبه ها مربوط به سال 2007 ميباشد .
براي دريافت فايل ها بر روي لينك زير كليك كنيد :
نوشته شده توسط احسان صادقی در یکشنبه بیست و پنجم فروردین 1387 | موضوع: هوافضا نوشته شده توسط احسان صادقی در جمعه بیست و سوم فروردین 1387 | موضوع: هوافضا من یه برنامه و افق ۱۰ ساله دارم. این برنامه رو به به طور مختصر براتون میذارم. در مورد میزان رویایی بودن اون نظر بدین.
این برنامه به ترتیب زیر چنین است:(البته اگه عمرم مهلت بده)
۱)دبیرستان نمونه استاد شهریار
۲) کنکور
۳) رتبه ۱۵۰۰
۴) دانشگاه صنعتی شریف تهران یا امیرکبیر
۵) فوق لیسانس سازه های هوایی
۶) بورسیه دانشگاه لندن
۷) درس و تحقیق
۸) ناسا
۹) مرگ
نوشته شده توسط احسان صادقی در یکشنبه هجدهم فروردین 1387 | موضوع: هوافضا این مطلب از دوست عزیزم سعید هتسش که من به خاطر موضوع جالب اون رو از وبلاگ ایشون برداشتم.
در بین تمامی وسایلی که به فضا پرتاب شدهاند نام یکی از آنها بیشتر از بقیه به گوش ما خورده است، شاتل فضایی (Shuttle). طراحی و ساخت یک هو - افضاپیما کار بسیار مشکلی است و با طراحی و ساخت هواپیما از زمین تا آسمان فرق دارد. طراحی هواپیما در یک جو صورت میگیرد و دیگر مهندسان دغدغه رقیق یا غلیظ شدن هوا را ندارند و احتیاجی به محاسبه نیروهای آیرودینامیکی وارد بر هواپیما در ارتفاعات مختلف نیست، در صورتی که در هوا - فضاپیماها در بسیاری از نقاط چگالی هوا بسیار کم است و نمیتوان از نیروهای بالابرنده (Lift) به خوبی بهره برداری کرد. یکی دیگر از تفاوتهای آنها ، گذر از جو زمین است.
هواپیماها تا ارتفاع محدودی اوج میگیرند، در صورتی که هوا - فضاپیماها باید از جو زمین نیز بگذرند. گذر از جو زمین تحمل حرارتی بسیار بالا میخواهد، زیرا در آنجا هوا بسیار فشرده است و به همین خاطر است که دماغه بسیاری از هوا - فضاپیماها از جنس آلیاژهای سرامیکی خاص هستند تا تاب تحمل حرارتهای بسیار بالا را داشته باشد. زیرا در غیر این صورت بدنه هواپیما ذوب میشود.
ساخت یک شاتل نیز تمامی این دغدغهها را دارد. ما قصد داریم در این مقاله شما را با چگونگی ساخت و آزمایشات اولین شاتل فضایی آشنا کنیم. شاتل فضایی آمریکا که اولین بار در سال 1981 میلادی پرتاپ شد، اولین سفینه قابل استفاده مجدد جهان بود. از سه بخش آن ، مدار پیما ، موشکهای تقویت کننده و مخزن خارجی سوخت، فقط مخزن سوخت آن میباشد که بعد از هر مأموریت قابل استفاده نیست. کاشیهای مخصوص مقاوم در برابر گرما مانع از سوختن مدار پیما به هنگام بازگشت به جو زمین میشوند. بازوی قابل کنترل از راه دور تعبیه شده در مخزن محموله مدار پیما میتواند ماهوارهها را در فضا قرار دهد و همچون سکوی ثابت برای کار فضا نوردان عمل میکنند.
نوشته شده توسط احسان صادقی در شنبه هفدهم فروردین 1387 | موضوع: هوافضا با سلام در ادامه مقاله ای که حدود ۱۵ روز پیش رو وبلاگ گذاشته بودم. امروز میخوام ادامه این مقاله رو برای دوستداران علوم هوا فضا و نانو ارائه کنم. امیدوارم مورد توجه شما عزیزان قرار بگیره. ضمنا ما را از نظراتتون بی نصیب نکنین.
پس فعلا ...
گرچه ممکن است الماس ها اشیایی نادر بر روی زمین باشند اما این ماده ارزشمند به گفته دانشمندان به وفور در فضا یافت می شود.
دانشمندان ناسا اعلام کردند چشمان تیز بین تلسکوپ فضایی اسپیتزر این آژانس فضایی با استفاده از نور مادون قرمزی که به آن مجهز است ردیابی استثنایی برای سنگهای الماس معلق در فضا هستند.
محققان این پروژه با استفاده از شبیه سازی های رایانه ای، استراتژِی نوینی برای پیدا کردن الماسهای معلق در فضا ارائه کردند.
دانشمندان ناسا اعلام کردند که این الماسها در ابعاد نانویی بوده و تنها چشمان تیزبین مادون قرمزی این فضاپیما قادر به شناسایی آنها هستند.
بر اساس گزارش ساینس دیلی، بررسی های انجام شده نشان می دهد که این الماس ها 25 هزار برار کوچکتر از دانه های شن هستند. از این رو قابل استفاده بر روی حلقه های ازدواج نیستند.
منبع: کیهان
نوشته شده توسط احسان صادقی در شنبه دهم فروردین 1387 | موضوع: هوافضا نوشته شده توسط احسان صادقی در جمعه نهم فروردین 1387 | موضوع: هوافضا 
